OCHRONA PRZED UPADKIEM Z WYSOKOŚCI


Praca na wysokości oznacza między innymi pracę na rusztowaniach, konstrukcjach budowlanych, stropach, kominach, drabinach lub innych podwyższeniach, znajdujących się na wysokości co najmniej 1,0 m nad poziomem terenu lub poziomem podłogi. Do prac na wysokości nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości, na jakiej się znajduje pracownik, jeżeli powierzchnia ta jest osłonięta ze wszystkich stron do
wysokości co najmniej 1,5 m pełnymi ścianami (w tym z oknami) albo wyposażona jest w inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracowników przed upadkiem z wysokości. Przepisy prawa polskiego i europejskiego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy zobowiązują pracodawców zatrudniających osoby wykonujące prace na wysokości do zapewnienia właściwych środków chroniących przed upadkiem. Upadek z wysokości stanowi częstą przyczynę wypadków, na ogół ciężkich lub śmiertelnych. Praca na wysokości należy do prac szczególnie niebezpiecznych, zagrażających życiu i zdrowiu pracowników dlatego środki ochrony indywidualnej należące do tej grupy zaliczamy do III Kategorii. Podczas wykonywania prac na z uwagi na duży stopień zagrożenia zdrowia i życia pracowników.


Do wykonywania pracy na wysokości mogą być dopuszczeni jedynie pracownicy, którzy:
• zostali zapoznani z ryzykiem zawodowym związanym z wykonywaną pracą
• mają zagwarantowane środkami ochrony indywidualnej możliwość wykonywania takiej pracy
• posiadają aktualne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy na wysokości
• odbyli szkolenie w zakresie bhp oraz instruktaż stanowiskowy zapoznający ich ze specyfiką prac na wysokości oraz zagrożeniami występującymi na stanowisku pracy.


Zgodnie z wymaganiami normy zharmonizowanej PN-EN 365 „Środki ochrony indywidualnej chroniące przed upadkiem z wysokości. Ogólne wymagania dotyczące instrukcji użytkowania, konserwacji, badań okresowych, napraw, znakowania i pakowania” należy wykonywać co rok od momentu rozpoczęcia
użytkowania przeglądy okresowe sprzętu.

 

Aby spełnić wymagania przepisów każdy zestaw do pracy na wysokości musi składać się z:

Szelek bezpieczeństwa (EN 361) - podstawowym zadaniem szelek bezpieczeństwa jest utrzymanie ciała człowieka w trakcie spadania oraz bezpieczne rozłożenie sił dynamicznych, towarzyszących powstrzymywaniu spadania. Tylko pełne szelki bezpieczeństwa posiadające pasy barkowe i udowe, są
urządzeniami dopuszczonymi do użytkowania jako zabezpieczenie przed upadkiem z wysokości.

Punktu kotwiczącego (EN 362) - stanowi pierwsze i kluczowe ogniwo indywidualnego sytemu ochrony przed upadkiem. Jego zadaniem jest zaczepienie podzespołu łącząco-amortyzującego do konstrukcji nośnej.

Elementu łącząco-amortyzującego (EN 355) - łączy klamrę zaczepową szelek bezpieczeństwa z punktem kotwiczącym. W przypadku, gdy nastąpi spadanie, podzespół łączącoamortyzujący musi zatrzymać upadek oraz złagodzić siłę powstającą w czasie wyhamowania upadku. Funkcje podzespołu
łącząco-amortyzującego mogą pełnić: amortyzatory z linką bezpieczeństwa, urządzenia samohamowne, urządzenia samozaciskowe i inne.

 

WYKAZ NORM
EN 362
W normie określono wymagania i metody badań dla urządzeń kotwiczących przeznaczonych dla jednego i wielu użytkowników. Podano w normie również wymagania dla znakowania, instrukcji użytkowania oraz porady do instalacji.

EN 355
W normie podano wymagania, metody badania, zasady znakowania, informacje wymagane do przekazania dla użytkownika i sposób pakowania amortyzatorów.

EN 361
W normie podano w normie wymagania, metody badania, zasady znakowania, informacje wymagane od producenta oraz sposób pakowania dotyczące szelek bezpieczeństwa.